Once upon a time
Scene 3: Rapunzel (Irreversible version)
อโฟรดิเต้เหลือบมองหน้าต่างบานน้อยที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยใจลุ้นระทึก อีกแค่นิดเดียวเขาก็จะขึ้นไปถึงหน้าต่างบานนั้นแล้ว! แล้วทันทีที่มือเรียวของตนคว้าเอาขอบหน้าต่างได้ ร่างบางก็แทบจะกระโดดถลาเข้าไปภายในอย่างตื่นเต้น
แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าของหญิงสาวในจินตนาการ ที่ตนคิดเอาเองเสร็จสรรพว่าจะต้องงามเลิศเลอ ผู้หญิงที่จะต้องมีผมยาวเกือบพันฟุต!!
รู้แล้วว่าทำไม ราพันเซลถึงไม่โยนผมของตนเองลงไป แล้วใช้โซ่แทน!!
ภาพตรงหน้าก็คือ!!
คือ!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
คือ!!
.
.
.
.
.
.
.
มันคือ!!
ชูร่า-----------------------------------------!!
อโฟรดิเต้ร้องอุทานลั่นทุ่งอย่างแทบจะไม่เชื่อสายตาตนเอง ภาพที่เขาเห็นเมื่อขึ้นไปถึงก็คือ ภาพของห้องนอนเล็กๆห้องหนึ่งที่มีเตียงไม้โทรมๆและตู้เสื้อผ้าผุๆพังๆ ประกอบด้วยโต๊ะไม้ตัวเล็กและเก้าอี้ไม้เข้าชุด จัดวางอย่างเรียบง่าย
แต่สิ่งที่ทำเอาเขาอึ้งช๊อกค้างเหนือสิ่งอื่นใดก็คือ ภาพของเพื่อนร่างสูงโกลด์เซนต์วิหารแพะทะเลหัวตั้ง นามชูร่า อยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหววยาวฟูฟ่องนี่นะเซ่!!
ชูร่า!! โอ้ว ฉันโคตรจะคิดถึงนายเลย ไม่นึกว่านายจะมาอยู่ที่นี่!! อโฟรดิเต้หายตะลึงแล้วโดดเข้าไปกอดคอร่างสูงของเพื่อนทันใด ลืมไอ้เจ้าชุดกระโปรงสีชมพูที่นายชูร่าใส่อยู่ภายในพริบตา
ฝ่ายคนถูกกอด อึ้งและอึ้ง
เอ่อ... เธอเป็นใครน่ะ เสียงถามอย่างหวาดๆ ของนายแพะทะเลในชุดกระโปรงบานสีชมพู เอ่ยขึ้นอย่างหวั่นๆ
เธอเป็นใคร เธอเป็นใคร!!
เธอเป็นใคร!!!
.
.
.
.
.
เธอเป็นครายยยยย----------------------------------!!
คำถามที่ถูกส่งมาทำเอาอโฟรดิเต้แทบช๊อกอีกครั้งหนึ่ง รู้สึกเหมือนกับถูกเอ็คซ์คาลิเบอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ฟาดเข้าที่กลางหัวอย่างจัง มึนตึบ!!
ใช่เซ่! เขามันไม่สำคัญ ขนาดชูร่ายังลืมกันได้ลงคอ!!
เธอเป็นใคร เป็นใคร เป็นใคร ไม่สำคัญ ไม่สำคัญ!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวเศร้า! ไม่ใช่เวลาจะมามัวทำตัวงี่เง่าโว้ย!!
หรือว่าเฉพาะพวกเขาสามคน ซาง่า เดธมาคส์ และตัวเขา ไม่เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ส่วน โกลด์เซนต์คนอื่นๆจะความจำเสื่อม ถูกจับให้เล่นเป็นคนในเทพนิยายกันหมดฟร่ะ!
ถ้าอย่างนั้นใครมันจะเป็นเจ้าชาย...
แต่ยังไงตอนนี้ก็ต้องเอาไอ้ชู่ลงไปข้างล่างให้ได้ก่อน!!
แต่ภาพไอ้ชูร่าในชุดกระโปรงสีหวานนี่อะเซ่ อยากจะขำก๊าก ฮ่าๆๆๆๆๆ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
นี่... ตกลงเธอเป็นใคร ราพันเซลชูร่าเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง เป็นผลให้ความคิดที่ทำเอาคนหน้าสวยแทบจะหลุดหัวเราะก๊ากชะงักกึก
เออ แล้วตรูเป็นใครวะ?
เว้ย!! ไม่ใช่!
ไม่ใช่!! เขาไม่ได้ความจำเสื่อม!
แต่ตอนนี้เขาจะเป็นใครดี!!
พลันความคิดแปลกๆก็แวบขึ้นมาในสมองน้อยๆของอโฟรดิเต้ เจ้าตัวฉีกยิ้มกว้างให้กับความคิดของตน นัยน์ตาสีฟ้าคู่งามเป็นประกายวิววับอย่างนึกสนุก ความคิดมันพุ่งปรี๊ดจนฉุดไม่อยู่!!
เอ่อ ฉันก็เป็นเจ้าชายไง!! รู้จักมะ เจ้าชายอะเจ้าชาย ผู้ชายที่หล่อๆ วันๆอยู่แต่ในวังไง! พูดออกไปแล้วเจ้าตัวก็แทบจะหัวเราะก๊าก ฝ่ายชูร่าที่ตอนนี้คงนึกว่าตัวเองเป็นราพันเซลทำหน้าฉงนงงงวย
หืมม์ เจ้าชาย...เจ้าชาย?
ใช่! อย่าบอกนะว่านาย เอ้ย เธอ ไม่รู้จักเจ้าชายน่ะ เจ้าชาย... เอ่อ หมายถึง ฉันออกจะดัง! พูดเองแล้วก็ชักจะงงๆ แต่นายชูร่านี่ท่าจะสมองกลับแฮะ อย่าบอกนะว่ามันไม่รู้ว่าเจ้าชายคืออะไร
เออ ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่านาย เอ่อ หมายถึงเธอก็รู้จักฉันแล้วนะ แต่ฉันยังไม่รู้จักเธอเลย ความจริงเขาก็ถามไปงั้นๆแหละ ให้เนียนๆ
ชูร่าชี้นิ้วมาที่ตัวเองก่อนจะพูดแนะนำตัว ฉันชื่อชูร่า แต่ไหงยัยแม่มดมาเรียกฉันว่าราพันเซลก็ไม่รู้ แต่ฉันยังไม่รู้เลยนี่ว่าเจ้าชายชื่ออะไร หรือเจ้าชายชื่อเจ้าชายกัน
เอาล่ะสิ อโฟรดิเต้ชักจะงงๆกับคำถามและคำตอบของร่างสูงในชุดกระโปรงตรงหน้า สรุปว่าชื่อ ชูร่า อืม... ก็จำชื่อตัวเองได้นี่ ว่าแต่เจ้าชายจะชื่ออะไรดีน้า พลันชื่อๆหนึ่งที่คุ้นเคยก็ลอยเข้าสู่หัวสมองฉับพลัน ดวงหน้าหวานพราวไปด้วยรอยยิ้ม
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แองเจโล เจ้าชายชื่อ แองเจโล
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ฮัจชิ้ว----!! เสียงจามดังลั่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคือของใคร แองเจโลหรือเดธมาคส์ ที่เพิ่งจะถูกสถาปนาเลื่อนยศเป็นเจ้าชายจามดังลั่น
นายเป็นหวัดรึไงเดธมาคส์ ว่าแต่อโฟรดิเต้มันก็ขึ้นไปนานแล้วนะ ซาง่าเอ่ยถามเพื่อนที่นั่งอยู่ใต้หอคอยด้วยความสงสัย ก่อนจะบ่นถึงไอ้คนที่มันปีนขึ้นไปบนหอคอยเมื่อซักสามชาติกว่า
เดี๋ยวมันก็ลงมาเองล่ะน่า นั่นใคร!! เดธมาคส์โพล่งขึ้นมาเสียงดังเมื่อเจ้าตัวได้ยินเสียงสั่นกึกกักของพุ่มไม้ ซาง่าสะบัดหน้าหันไปมองทางต้นเสียงแทบจะในทันที
แล้วร่างสูงของชายผู้หนึ่งก็เดินออกมาจากเงามืดของแมกไม้ ทั้งซาง่าและเดธมาคส์เบิกตากว้าง เมื่อชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลตัดสั้น ตรงหน้าผากผูกด้วยผ้าคาดหัวสีแดงประจำตัว เดินออกมาเผชิญหน้ากับพวกเขา
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ไอโอรอส!!
ถูกต้องละคร้าบบบ-------------------------!!
ไอโอรอสแห่งราศีธนู ร่างสูงสง่าของโกลด์เซนต์ในตำนาน เขาสวมใส่เสื้อผ้าสีดำสนิทปักดิ้นสีทองงดงามและกางเกงขายาวสีดำเข้าชุด เสื้อผ้าที่ดูหรูหราราคาแพง บวกกับผ้าคลุมสีแดงขลิบทองสวยสดงดงาม!!
เอาล่ะสิ!
ทายซิ ว่าใครจะต้องได้รับบทให้เข้ามาในป่าตอนนี้ในเรื่องราพันเซล...
แล้วทายซิ ว่าไอ้คนที่มีเงินพอจะสวมเสื้อผ้าปักด้ายทอง ประดับลวดลายลายงดงาม เนื้อผ้าหรูหราราคาแพง มันสมควรจะเป็นใคร!
มันคือ!!
เจ้าชาย!
เจ้าชายตัวจริง ที่ไม่ใช่ไอ้เจ้าชายกำมะลอ แบบไอ้มนุษย์คนแรก ที่ถูกส่งขึ้นไปบนหอคอยสูงนั่น!
แล้วไอโอรอสก็สามารถลบล้างความคิดของอโฟรดิเต้ที่ว่า เจ้าชายจะต้องเป็นคนขี้เกียจ ที่วันๆอยู่แต่ในวัง ได้สำเร็จ! เพราะว่าตอนนี้เขาทำตัวขยันเดินเข้ามาในป่าแล้ว!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
อะ... ไอ!โอ!รอส! นั่นนายใช่ม้าย--------!! แช่มแทบจะกระโดดตัวลอยอย่างดีใจ เมื่อเห็นว่าใครอยู่ตรงหน้าตน
โอ้ว มีเพื่อนร่วมชะตากรรมเพิ่มมาอีกคนแล้วโว้ย!!
ส่วนซาง่านั้น ยืนมองคนตรงหน้าอย่างอึ้ง อึ้งด้วยเรื่องที่ว่า
ทำไมไอโอรอสมันถึงมีเสื้อหรูหราราคาแพงใส่วะ?
หรือว่า...
มันจะถูกจับให้เป็นตัวละครในเนื้อเรื่อง...
หืมม์ พวกนายรู้จักฉันด้วยหรอ เสียงทุ้มของไอโอรอสเอ่ยขึ้น เอาล่ะ! ได้เวลาโกลด์เซนต์ทั้งสอง อึ้งแบบอโฟรดิเต้บ้างแล้ว!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
อ๋อ แล้วยัยแม่มดวิปริตนั่นก็จับนายใส่กระโปรงใช่ม๊า! อืม นายนี่มันน่าสงสารจริงๆเลยชูร่า! เป็นผู้ชายแท้ๆต้องมาใส่กระโปรง!! อโฟรดิเต้พูดอย่างสนุกปาก ตั้งแต่เขาแนะนำตัวด้วยชื่ออันสุดแสนจะไพเราะเป็นที่เรียบร้อย เขาก็แสดงบทบาทเจ้าชายได้อย่างดีเยี่ยม!
จะเป็นเจ้าชายทั้งที มันก็ต้องถามสารทุกข์สุขดิบของประชาชนใช่มั้ยล่ะ!
ถูกเลย วันๆก็ได้อยู่แต่บนนี้อะนะ น่าเบื่อจะตาย! ราพันเซล หรือ ชูร่า พูดพลางทำหน้าเซ็งโลก ตอนนี้เขาสองคนชักคุยกันถูกคอเสียแล้ว ส่วนถามว่าคุยเรื่องอะไรกันน่ะเหรอ ส่วนมากก็จะบ่นถึงแม่มดนั่นมากกว่าล่ะมั้ง
แต่ชูร่าหารู้ไม่...
แท้จริงแล้ว ตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องกลายมาเป็นราพันเซล แล้วต้องมาใส่กระโปรง...
มันก็หัวเราะยิ้มระรื่นหน้าตายอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง!!
เออ ว่าแต่นายรู้ป่าวว่าแม่มดนั่นหน้าตาเป็นยังไง แล้วชื่ออะไรอะ อโฟรดิเต้ถามอย่างอยากรู้ นัยน์ตาพราวระยับอย่างนึกสนุก
เอาล่ะ ใครคนไหนเอ่ย โชคร้ายได้เป็นแม่มด...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ไม่รู้สิ ก็ฉันไม่เคยเห็นหน้ามันนิ มาทีไรก็ใส่แต่ผ้าคลุมสีดำ ส่วนชื่อ... ฉันก็ไม่คิดจะสนอยู่แล้ว ชูร่าตอบอย่างไม่ใส่ใจ ซึ่งก็ทำเอาความหวังของอโฟรดิเต้ย่อยยับ
หมดกัน ทำไมถึงไม่สนใจวะ! สนใจหน่อยจะเป็นไรไป
เลยอดรู้เลย ชิชะ!
อโฟรดิเต้หน้าจ๋อยลงทันใด หนุ่มหน้าสวยถอนหายใจอย่างผิดหวัง ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดประหลาดๆ แล้วหันมาสนใจแผนการช่วยเหลือราพันเซลต่อ
แล้วทำไมนายถึงไม่คิดจะลงไปจากหอคอยนี่ล่ะ ปลายโซ่มันก็เชื่อมอยู่กับขอบหน้าต่างนิ ไต่ลงไปคนเดียวนี่สบายมากนะ เขาพูดพลางเหลือบมองปลายโซ่ที่เกี่ยวอยู่กับขอบหน้าต่างอย่างสงสัย
ถ้ามันเป็นตามนิยาย
ทางที่ใช้ขึ้นลงของหอคอยนี่ ก็คือเส้นผมสุดแกร่งของราพันเซล...
ซึ่งแน่นอน เจ้าหล่อนไม่มีทางลงมาเองได้แน่
แต่นี่เขากำลังหมายถึง โซ่ที่ถูกเกี่ยวเอาไว้กับหน้าต่างแน่นเชียวนะ!
แถมชูร่าก็ไม่ได้ถูกมัดไว้กับอะไรนิ อยากจะหนีก็หนีได้ง่ายๆเลย
แต่ทำไมถึงไม่ปีนหนีลงไปกันนะ...
พยายามแล้ว แต่... ชูร่าพูดพลางทำหน้าสยอง เขายักไหล่ เธอลองไปยืนข้างหน้าต่าง แล้วมองลงไปข้างล่างสิ
อโฟรดิเต้เลิกคิ้วอย่างสงสัย เจ้าตัวเดินฉับๆไปที่ข้างหน้าต่าง ก่อนจะชะโงกหน้า ทำตามที่ชูร่าบอกทันที
สายลมพัด ฟิ้ว~
ผู้ทดสอบความกล้านามอโฟรดิเต้ แทบจะยืนช๊อกค้างอยู่ตรงนั้นเลยทีเดียว อโฟรดิเต้มองลงไปยังพื้นข้างล่างนั่น จากความสูงระดับพันฟุต เขาแทบอยากจะเป็นลมล้มตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
รู้แล้วว่า ยิ่งสูงยิ่งหนาว...
รู้แล้วว่า หากได้ขึ้นมายืนอยู่บนจุดสูงสุดเมื่อไหร่ โอกาสจะหันหลังกลับนั้นแสนยาก...
รู้ซึ้ง ถึงความสูงพันฟุต...
รู้แล้วว่า ทำไมไอ้ชู่มันถึงลงไปไม่ได้!!
โอ้ว มาย อเทน่า!!
อโฟรไดท์ ท่านช่างไม่เห็นใจลูกเลย!!
แล้วเขาจะลงไปได้ยังไงกันล่ะเนี่ย ให้ตายเซ่!!
อโฟรดิเต้ยืนค้างแข็งอยู่ตรงขอบหน้าต่างนานแสนนาน ผิวที่ขาวอยู่แล้วของตนยิ่งซีดลงๆทุกขณะจิต เขาว่ากันว่า ตอนขึ้นเขามันง่ายกว่าตอนลงเขา หากเปรียบกับตอนนี้ คงต้องบอกว่า ตอนไต่ขึ้นมามันง่ายกว่าไต่ลงไปเกือบล้านเท่า!!
ก็ตอนไต่ขึ้นมา เขาไม่ได้มองลงไปข้างล่าง เหมือนอย่างตอนนี้เน่!!
ตอนปีนขึ้นมามันต้องเงยหน้ามองอยู่ตลอด แต่ตอนลงมันก็อีกเรื่องน่ะนะ...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แล้วช้านจาลงปายด้ายยางงายยยยยย--------------------!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
นี่มัน is a irreversible ชัดๆ
มันกลับไม่ได้!!
to be continued
next scene is Rapunzel (Backdoor version)
